چپندرقیچی

این اواخر دو تا کتاب علمی تخیلی ایرانی خوندم با رویکردهای مختلف.

اولی کتاب زایو از مصطفی رضایی

قصه همون داستان آشنای ویروسی که در آینده جهان رو نابود میکنه داشت با یه دکتر ایرانی که قراره دارویی بسازه که جهان رو نجات بده.

فرقش با بقیه، مسائل پشت پرده سیاسی مثل دخالت اسرائیل و آمریکا در ساخت ویروس و سفرهای شخصیت اصلی با ماشین های پرنده در سرتاسر جهانه.

دومی کتاب رنسانس مرگ از ضحی کاظمی

این کتاب که فکر میکنم جوایزی هم گرفته باشه در مورد کشوری به نام فانیه که پرسسوری داره که تاریخ مرگ مردمش رو مشخص میکنه و این باعث تبعیض هایی میان اونهایی که زودتر می میرن میشه.

توی داستان این کتاب برعکس قبلی هیچ نشونه ای از وطن پرستی و خداپرستی وجود نداره. مردم فانی ۲۰۰ سال بعد از ما زندگی میکنن و هیچ نشونه ای از ارزش های ایرانی و بومی در متن وجود نداره.

شخصیت اصلی جابه جا عوض میشه و به نظرمن این یکی از عیوب قصه به حساب میاد.

خلاصه همه چیز شبیه کتاب های خارجی از این دست هست که البته خیلی از اون ها هم ضعیف تره!