چپندرقیچی

این هفته با یکی از دوست های قدیمی ام که تهران زندگی میکنه رفتیم یه دوری زدیم. شب هم پیشش موندم. اون موقع که خوابگاهی بودم خیلی باهم بودیم. خلاصه کلی یاد قدیما کردیم. داشتم فکر می کردم تجربه های تازه با دوستان قدیمی مثل سفر در زمان می مونه از آینده به گذشته!

شاید دیگه هیچ وقت هیچی مثل گذشته ها نباشه اما هنوزم کلی خاطره بازی و دردودل هست که لذت خودشون رو دارن!

به قول نرگس صرافیان:

پرنده‌ای‌ام که نمی‌پرد

پلنگی‌ام که نمی‌درد

تفنگی‌ام که نمی‌زند

نهنگی‌ام که آشیانه‌ی امن ماهی‌ها شده.

حالم چگونه است؟

خسته

غمگین

اما امیدوار